Om van Manaus naar Porto Velho de enige verstandige manier is per boot. Onze boot was een afgeleefde oude stoomboot gehele bespannen met genoeg hangmatten voor meer dan 200 mensen. Wij vestigden zich in en praatte mensen druk in terwijl overal om ons heen, waardoor voorraden aan boord of verkoopautomaten lollies en valse horloges. Het was pas een uur voorbij was merkte ik dat mijn nieuwe slippers was vervangen door een versleten oude paar met wat eruitzag als een mens bijten merk uit de achterkant van hen. Vermoedelijk iemand liep, schopte hun schoenen en gleed in de mijne, zoals ze waren ongeveer dezelfde grootte. De anderen wilden draaien rond het controleren van de volkeren voeten, tassen en hutten, maar ik figuur als je hard genoeg om een hapje nemen van je eigen schoenen, uw behoefte groter is dan de mijne.
Het eten op de boot was zeer variabel, met vreselijke soep voor het diner, een lege beboterde rol voor de lunch, en een dof maar redelijke mix van pasta en rijst lunch.
Iedereen had om een bord en lepel aan boord - Het voersysteem was om vervolgens naar de onderste dek, je bord te vullen en zitten over het eten. Ervaren bewoners hadden enorme gebracht kommen om te vermijden dat de wachtrij voor seconden. Onervaren Londenaren al snel realiseerde het was behoorlijk slecht eten en niet echt seconden wilt. Op de tweede dag ontdekte ik twee dingen die hielp met het voedsel situatie. Ten eerste kan de winkel boven onthulde een Breville sandwich toaster en aangeboden kaas en ham tosti's en hamburgers van enigszins twijfelachtige herkomst, maar beide waren erg lekker. Ten tweede heb ik de Refectorio, of eetkamer ontdekt, voor mensen te dom om een bord hebben gebracht aan boord. Hier kreeg dezelfde Ropey voedsel, maar met meer geschikte bestek en servies, dus niet meer soep op een bord of het eten van spaghetti met alleen een lepel. Dit buffet werd geserveerd op een goede tafel en stoelen, met een selectie van kruiden te verlevendigen de anders saaie tarief, allemaal zonder extra kosten. Op gelegenheden de eetzaal kreeg extra eten of desserts, zodat het mogelijk was om te lopen met wat fruit en zwaaien naar de rest van de bende wassen hun vuile borden, terwijl de chef-kok gelukkig heeft de afwas.
De volgende dag werd ik ruw wakker om 10 uur door een dame veeleisende mijn ticket. Toen ik uiteindelijk uitgegraven het uit ze hem onderzocht en liep weg. Een paar minuten later keerde ze terug met een nieuw ticket, dit keer op een blauwe achtergrond. Op zoek naar onze Portugees sprekende gids Ik ontdekte hij had beperkt tot zijn hangmat door de kapitein na ternauwernood voorkomen worden vastgebonden en achtergelaten in de machinekamer misdragen na de vorige avond. Ik had geslapen door dit alles, maar hij had gedronken de hele dag wat resulteerde in hem gooien tafels en stoelen overboord en de kapitein en zijn familie beledigend. Op gestuurd te worden had hij zijn hangmat verplaatst door koppelverkoop het rond een lichtarmatuur en flauwvallen. Een passerende matroos had wijzend op de smeulende touw en vonken douchen op zijn slapende buren en sloeg alarm.
Op de derde dag zijn we allemaal voedselvergiftiging, die niet aangenaam was op een boot met een toilet voor de mannen (en geen schoenen). Mine ontwikkeld tot een herhaling van een eerdere aanval van Hepatitis A, zodat pasta was het laatste wat ik at voor ongeveer 10 dagen en net lag in mijn bed hallucineren. Aan de positieve kant liet ik een paar riem maten en vermeden de voortdurende slagregens totdat we bereikt Velho Puerto na donker op de 5 e dag.
